Dzień Naleśnika (Włochy)
Włoskie naleśniki to lokalna odmiana klasycznych francuskich naleśników, charakteryzująca się cienkim, miękkim i niezbyt chrupiącym ciastem z mąki, mleka i jajek. Wykorzystywane są zarówno w przepisach na dania wytrawne, jak klasyczne zapiekane naleśniki z ricottą i szpinakiem, jak i słodkie, często zapiekane z sosem beszamelowym.
Nazwa pochodzi od łacińskiego terminu crispus (kręcony, falisty) lub od greckiego terminu κρίσπος (krìspos „zawinięty”, „zwinięty”). Obecne użycie mąki pszennej upowszechniło się dopiero w IX wieku. W średniowieczu przygotowywano je z wody i wina zamiast mleka.
Słodkie naleśniki podawane są z dżemami, marmoladami, sosami czekoladowymi, Nutellą, kremami, śmietaną lub mascarpone, masłem lub margaryną i cukrem, likierami i syropami, orzechami włoskimi, laskowymi, migdałami, wszelkiego rodzaju owocami oraz owocami kandyzowanymi. Szczególnie znaną wersją jest naleśnik Suzette, nadziewany sosem pomarańczowym i podpalany likierem Grand Marnier. Został on wynaleziony w 1903 roku przez francuskiego szefa kuchni Escoffiera i przez pierwsze dwie dekady XX wieku uważany był za szczyt luksusowych deserów.
Liczne rodzaje pikantnych naleśników, niektóre o innych nazwach, są tradycyjne w różnych regionach Włoch. Wersje pikantne przygotowuje się w północno-zachodniej Francji z mąki gryczanej: nazywane są galettes lub kaletez i mogą być podawane jako przekąska, przystawka lub danie główne, w towarzystwie serów, wędlin, warzyw, grzybów, owoców morza i różnych sosów. W niektórych zupach i bulionach naleśniki kroi się w paski i podaje z bulionem, zazwyczaj mięsnym, jak w Austrii i Południowym Tyrolu do Frittatensuppe, a we Francji, gdzie nazywa się je Consommé Célestine.
>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz