Termin ratafià, odnosi się do wszelkiego rodzaju likierów wytwarzanych z naparu z soków owocowych i alkoholu. Istnieje wiele lokalnych tradycji, głównie we Włoszech, Hiszpanii, Francji i Szwajcarii.
Oxford English Dictionary podaje, że najwcześniejszą datę użycia tego słowa stanowi rok 1670.
Likiery ratafia to złożone napoje alkoholowe, wytwarzane przez macerację składników, takich jak aromaty i owoce, w destylowanych spirytusach, a następnie filtrację i słodzenie, przy czym składniki smakowe są jedynie do nich dodawane. Ratafia może być aromatyzowana pestkami (migdałów, zielonych orzechów włoskich, brzoskwini, moreli lub wiśni), skórką cytryny i przyprawami w różnych ilościach (gałka muszkatołowa, cynamon, goździki, mięta, rozmaryn, anyż itp.), zazwyczaj w połączeniu z cukrem. Można użyć innych aromatów, takich jak warzywa i świeże zioła.
Likier ten jest typowy dla śródziemnomorskich regionów Hiszpanii, Włoch i północno-wschodniej Francji. W Pirenejach ratafia to słodki likier ziołowy wytwarzany z brandy lub aquavity, zmieszanej ze skórką cytryny, goździkami, gałką muszkatołową, skórką orzecha włoskiego, cynamonem, a czasem miętą i werbeną cytrynową.
We Włoszech likier ratafia jest bardzo popularnym trunkiem. Piemoncka ratafià jest produkowana w całym regionie alpejskim, gdzie jest tradycyjnym napojem. Jej produkcja ma historyczne korzenie w Andorno Micca, miasteczku w prowincji Biella, gdzie ratafià była już wytwarzana z czarnych wiśni w klasztorze Santa Maria della Sala w XVII wieku. W Abruzji i Moise, ratafià to likier szeroko rozpowszechniony w całym regionie, wytwarzany z czarnych wiśni i czerwonego wina pozyskiwanego z winogron Montepulciano. W dolinie Liri, na pograniczu Lacjum i Abruzji, do likieru dodaje się kilka kropel kawy, cynamon i wanilię. Jest to likier o słodkim smaku. Barwa jest mniej lub bardziej intensywna, czerwona, a aromat – charakterystyczny dla czarnych wiśni i jagód.
>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz