Giornata Nazionale della Torta Pasqualina (Italia)

 

Dzień Ciasta Pasqualina (Włochy)

Dzień obchodzony w tygodniu poprzedzającym Wielkanoc albo w czasie Wielkanocy – MARZEC lub KWIECIEŃ

Torta Pasqualina to ciasto, najczęściej słone, typowe dla Ligurii, które przygotowywane jest także w innych miejscach we Włoszech o innych właściwościach (czasami także w wersji na słodko). Zapiekane w piekarniku, typowe dla okresu wielkanocnego.

Tradycyjne ciasto wielkanocne jest typowe dla okresu wielkanocnego, czyli wiosny i jej przetworów: jajek, ziół, młodej cebuli, majeranku. Stanowi główną atrakcję wielkanocnego obiadu.

Istnienie genueńskiego ciasta wielkanocnego dokumentuje się od XVI wieku.

> 

 

Giornata Nazionale della Colomba (Italia)

 

Dzień Ciasta Wielkanocnego Colomba (Włochy)

Dzień obchodzony w tygodniu poprzedzającym Wielkanoc albo w czasie Wielkanocy – MARZEC lub KWIECIEŃ

Colomba pasquale lub colomba di Pasqua (po angielsku: „Wielkanocny Gołąb”) to tradycyjny włoski chleb wielkanocny, wielkanocny odpowiednik dwóch znanych włoskich deserów bożonarodzeniowych, panettone i pandoro.

Ciasto na colombę przygotowuje się podobnie jak panettone, z mąki, jajek, cukru, naturalnych drożdży i masła, w przeciwieństwie do panettone zwykle zawiera kandyzowaną skórkę i nie zawiera rodzynek. Ciasto formuje się w kształt gołębia (po włosku colomba), a na koniec posypuje cukrem perłowym i migdałami przed pieczeniem. Niektórzy producenci produkują inne wersje, w tym popularny chleb polewany czekoladą.

> 

Giornata Nazionale degli Antichi Dolci Pasquali (Italia)

 

Dzień Starożytnych Słodyczy Wielkanocnych

Dzień obchodzony w tygodniu poprzedzającym Wielkanoc albo w czasie Wielkanocy – MARZEC lub KWIECIEŃ

> 

Giornata Nazionale dell’Agnello Pasquale (Italia)

 Dzień Baranka Wielkanocnego (Włochy)

Dzień obchodzony w tygodniu poprzedzającym Wielkanoc albo w czasie Wielkanocy – MARZEC lub KWIECIEŃ

Baranek Wielkanocny (dawniej formowany z masła lub ciasta) w specjalnych formach, później cukrowy i z chorągiewką z napisem Alleluja lub z czekolady, symbolizujący zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Baranki Wielkanocne można przygotować z masła, cukru, czekolady, marcepana, twarogu. Można upiec ciasto lub chleb o kształcie baranka. Ciasto może być drożdżowe, piaskowe, biszkoptowe, chlebowe. Możliwości jest wiele.

Giornata Nazionale del Tortano Napoletano (Italia)

 

 Dzień Koziego Mięsa (Włochy)

Mięso kozie to mięso kozy domowej. Powszechną nazwą mięsa koziego jest po prostu „mięso kozie”, podczas gdy mięso młodych kóz można nazwać „mięsem koźlęcym”, capretto (po włosku) i cabrito (po hiszpańsku i portugalsku).

Mięso kozie jest zarówno podstawą, jak i przysmakiem kuchni światowej. Kuchnie najbardziej znane z wykorzystania kóz to afrykańska, bliskowschodnia, indyjska, indonezyjska, nepalska, bangladeska, pakistańska, meksykańska, karaibska (Jamajka), haitańska, dominikańska i ekwadorska. Cabrito, czyli koźlę, to bardzo typowe jedzenie z Monterrey, Nuevo León w Meksyku, we Włoszech nazywa się je „capretto”. Mięso kozie można przygotować na różne sposoby, np. duszone, pieczone, grillowane, mielone, konserwowane, smażone lub przerabiane na kiełbasę. Inną popularną odmianą jest także susz kozi.

Kuchnia południowych Włoch, Grecji, Serbii i Portugalii znana jest również z serwowania pieczonej kozy z okazji Wielkanocy (w kuchni włoskiej koza jest używana w spaghetti bolognese i lasagne jako alternatywa dla jagnięciny lub wołowiny), a północna Portugalia serwuje ją także na Boże Narodzenie. Dania z kozi są również pożywieniem wielkanocnym w alpejskich regionach Europy Środkowej, często duszone (Bawaria) lub panierowane i smażone (Tyrol).

>

 

Giornata Nazionale del Capretto (Italia)

 

Dzień Koziego Mięsa (Włochy)

Mięso kozie to mięso kozy domowej. Powszechną nazwą mięsa koziego jest po prostu „mięso kozie”, podczas gdy mięso młodych kóz można nazwać „mięsem koźlęcym”, capretto (po włosku) i cabrito (po hiszpańsku i portugalsku).

Mięso kozie jest zarówno podstawą, jak i przysmakiem kuchni światowej. Kuchnie najbardziej znane z wykorzystania kóz to afrykańska, bliskowschodnia, indyjska, indonezyjska, nepalska, bangladeska, pakistańska, meksykańska, karaibska (Jamajka), haitańska, dominikańska i ekwadorska. Cabrito, czyli koźlę, to bardzo typowe jedzenie z Monterrey, Nuevo León w Meksyku, we Włoszech nazywa się je „capretto”. Mięso kozie można przygotować na różne sposoby, np. duszone, pieczone, grillowane, mielone, konserwowane, smażone lub przerabiane na kiełbasę. Inną popularną odmianą jest także susz kozi.

Kuchnia południowych Włoch, Grecji, Serbii i Portugalii znana jest również z serwowania pieczonej kozy z okazji Wielkanocy (w kuchni włoskiej koza jest używana w spaghetti bolognese i lasagne jako alternatywa dla jagnięciny lub wołowiny), a północna Portugalia serwuje ją także na Boże Narodzenie. Dania z kozi są również pożywieniem wielkanocnym w alpejskich regionach Europy Środkowej, często duszone (Bawaria) lub panierowane i smażone (Tyrol).

> 

Giornata Nazionale della Pastiera (Italia)

 

Dzień Neapolitańskiego Ciasta Wielkanocnego (Włochy)

Dzień obchodzony w tygodniu poprzedzającym Wielkanoc albo w czasie Wielkanocy – MARZEC lub KWIECIEŃ

Pastiera napoletana to rodzaj neapolitańskiej tarty przyrządzanej z gotowanej pszenicy, jajek, sera ricotta i aromatyzowanej wodą z kwiatu pomarańczy. Zwykle je się ją na Wielkanoc.

>