Dzień Carpaccio (Włochy)
Carpaccio to danie na zimno z cienkich plastrów surowej wołowiny, podawane z sosem sporządzonym z majonezu i innych składników. Przepis wymyślił Giuseppe Cipriani, właściciel Harry’s Bar w Wenecji. Biorąc
pod uwagę sukces potrawy, określenie „carpaccio” stało się rodzajowe i
zwykle oznacza danie oparte na plastrach surowego mięsa lub surowej
ryby, do których dodaje się oliwę z oliwek lub inne składniki (sosy lub
płatki parmezanu).
Mięso jako danie podawane na surowo musi być zawsze bardzo świeże i nigdy nie rozmrażane. Dobrze schłodzoną polędwicę wołową kroimy nożem. Bardzo cienkie plastry układa się na talerzu i doprawia solą i pieprzem, a następnie umieszcza w lodówce na kilka minut. Przed podaniem carpaccio dekoruje się tzw. uniwersalnym sosem Cipriani, przygotowanym przez zmieszanie majonezu (żółtka, oliwa z oliwek, sok z cytryny, sól i biały pieprz) z dodatkiem świeżej śmietany, musztardy, sosu Worcester i brandy.
Nazwa dania pochodzi od nazwiska Giuseppe Ciprianiego, właściciela Harry’s Bar w Wenecji, który pewnego dnia w 1963 roku przygotował danie na bazie surowego mięsa specjalnie dla przyjaciółki, hrabiny Amalii Nani Mocenigo. Nazwę nadano na cześć malarza Vittore Carpaccio, gdyż barwa surowego mięsa kojarzyła się Ciprianiemu z intensywnymi kolorami obrazów malarza, którego prace prezentowano wówczas w Pałacu Dożów w Wenecji.
Innym carpaccio jest danie rybne, w którym plastry mięsa zastępuje się cienkimi plastrami surowego fileta rybnego, najczęściej miecznika, dorsza, tuńczyka lub łososia, doprawionego samą oliwą, solą i pieprzem, czasami marynatą. Terminem „carpaccio” określa się również przepisy oparte na daniach gotowanych. Tak jest na przykład w przypadku carpaccio z ośmiornicy, którego przepis wymaga ugotowania ośmiornicy przed procesem przygotowania carpaccio.
Obecnie nazwą „carpaccio” często określa się cienko pokrojone mięso, ryby, ale również tak pokrojone warzywa lub owoce.
>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz