Dzień Kiełbasy (Włochy)
Kiełbasa, znana również w niektórych regionach jako salciccia, to wędzony produkt mięsny typowy dla wielu regionów Włoch i szeroko rozpowszechniony na całym świecie. We Włoszech, w zależności od składników i regionu produkcji, nosi różne nazwy, takie jak luganega, salamella, salamina, salamino, salametto, bardiccio, rocchio i zazzicchia.
Salsiccia to tradycyjna włoska kiełbasa wieprzowa, która może być zarówno świeża (niedojrzewająca), jak i dojrzewająca, różniąca się smakiem, przyprawami (koper włoski, papryka, pieprz) i zastosowaniem. Jest mocno doprawiona, często z dodatkiem czosnku i ziół, i używana do dań z makaronem, risotto, na pizzę, a także grillowana.
Kiełbasa, pierwotnie znana jako „lucanica”, pierwsze wzmianki o niej pochodzą z I wieku p.n.e., kiedy rzymski historyk Marek Terencjusz Warron opisał zwyczaj nadziewania mięsa wieprzowego przyprawami i solą w jelitach wieprzowych w następujący sposób: „Mięso mielone, nadziewane do jelita, nazywają lucanica, ponieważ nasi żołnierze nauczyli się, jak je przyrządzać, od Lukańczyków”. Pochodzenie kiełbasy z regionu Basilicata potwierdzają również pisma Cycerona i Marcjalisa, którzy podają Lukanię jako miejsce narodzin kiełbasy.
Salsiccia zazwyczaj powstaje poprzez nadziewanie naturalnej osłonki wieprzowej (budellozza) lub baraniej (lucanicchia, potocznie luganega) mieszanką chudego mięsa (np. łopatki) i tłuszczu (np. pancetty), pokrojonej w kostkę lub zmielonej, a następnie zmieszanej z solą. Do powstałej mieszanki dodaje się zazwyczaj wino (głównie czerwone) i inne przyprawy, takie jak pieprz, papryczka chili, kolendra, koper włoski, gałka muszkatołowa, a nawet cukier (dekstroza, sacharoza).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz