Śniadanie po francusku

 Petit-déjeuner français

 

Przed wyjściem do pracy wystarczy zaledwie łyk kawy z mlekiem oraz kawałek rogalika. We Francji jada się zwykle lekkie śniadanie. Jego podstawą jest kawa, przyrządzana z ciepłym mlekiem tzw. cafe au lait, oraz chrupiące rogaliki z francuskiego ciasta - croissants, które najlepiej smakują z masłem i konfiturami, albo świeże, kruche bagietki z dżemem. Często podaje się szklankę soku z sezonowych owoców.

 

Śniadanie, jakie znamy dzisiaj, nie istniało od zawsze. Pierwsze formy śniadania pojawiły się już w epoce renesansu, kiedy to bogatsze warstwy społeczeństwa lubowały się w maczaniu chleba z masłem w mleku, a wkrótce potem w kawie, która importowana była z Turcji. Aż do XIX wieku, kiedy termin ten ostatecznie się utrwalił, zaczęto używać terminu „śniadanie”. W miastach dzień zaczynano od tostów i kawy z mlekiem lub gorącą czekoladą, podczas gdy na wsi do chleba nadal podawano zupę, a nawet wino.

Śniadanie, jakie znamy dzisiaj, stało się popularne po II wojnie światowej. W restauracjach i hotelach na całym świecie takie śniadanie nazywa się kontynentalnym, i od dawien dawna pozostaje niezmienione.

 

Śniadanie francuskie koncentruje się głownie wokół francuskiego pieczywa. Świeża bagietka lub lekko tostowana, kromka chleba posmarowana masłem z dodatkiem dżemu lub miodu, croissanty maślane, bułeczki z czekoladą, brioszki lub bułeczki z rodzynkami. Do tego gorąca kawa, czekolada lub herbata. Bardzo często świeżo wyciśnięty sok,  najczęściej pomarańczowy lub grejpfrutowy.

 

Śniadanie francuskie jest bogate w węglowodany, a ubogie w białko i tłuszcze. Ale około południa wymaga uzupełnienia.