Dzień Kwasu Chlebowego
Dzień Kwasu Chlebowego obchodzony jest corocznie 25 października. Dziś przeżywa swój renesans jako rzemieślniczy „superfood”. Kwas chlebowy to tradycyjny słowiański napój fermentowany, wytwarzany z czerstwego chleba żytniego. To napój na bazie zbóż, poddany fermentacji, o niskiej zawartości alkoholu, charakteryzujący się mętnym wyglądem oraz słodko-kwaśnym smakiem.
Kwas chlebowy ma wielowiekową historię i od pokoleń służył do gaszenia pragnienia. Kwas chlebowy wywodzi się z Europy Wschodniej, gdzie produkcja zbóż była niewystarczająca, by piwo mogło stać się napojem codziennego spożycia. Napój ten jest znany na Białorusi, w Estonii, na Łotwie, Litwie, w Mołdawii, Armenii, Gruzji, Polsce, Rosji oraz na Ukrainie. Kwas chlebowy cieszy się również popularnością w niektórych regionach Chin, Finlandii, Kazachstanu i Uzbekistanu.
Dokładne pochodzenie kwasu chlebowego nie jest jasne, nie wiadomo, czy został on wynaleziony przez Słowian, czy przez inny lud zamieszkujący Europę Wschodnią, choć niektóre polskie źródła podają, że jego twórcami byli Słowianie. Kwas chlebowy występował w północno-wschodniej części Europy – na obszarach, gdzie produkcja zbóż była prawdopodobnie zbyt niska, by piwo mogło stać się napojem codziennego spożycia. Napój ten był znany wśród wczesnych Słowian już od X wieku. Pierwsza pisemna wzmianka o kwasie chlebowym znajduje się w „Powieści minionych lat” i dotyczy obchodów chrztu Włodzimierza Wielkiego w 988 roku – opisano w niej, jak mieszkańcom Kijowa rozdawano wówczas kwas chlebowy, miód pitny oraz żywność. Wytwarzanie kwasu chlebowego pozostawało powszechną czynnością domową aż do XIX wieku.
Kwas chlebowy mógł pojawić się w Polsce już w X wieku. Szybko zyskał popularność dzięki łatwemu i taniemu procesowi produkcji, a także zdolności do gaszenia pragnienia i wspomagania trawienia. Za czasów panowania Władysława Jagiełły napój ten był już powszechnie znany. Początkowo pili go głównie chłopi we wschodnich regionach kraju, z czasem jednak zyskał uznanie również wśród szlachty. Przez cały XIX wiek kwas chlebowy cieszył się popularnością wśród Polaków zamieszkujących Królestwo Polskie (pod panowaniem rosyjskim) oraz Galicję (pod panowaniem austriackim), zwłaszcza na terenach wiejskich. Aż do XIX wieku przepisy na lokalne odmiany tego napoju stanowiły pilnie strzeżone tajemnice poszczególnych rodzin, zakonów i klasztorów.
Produkcja kwasu chlebowego na skalę przemysłową w Polsce rozwinęła się w okresie międzywojennym, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i powstaniu II Rzeczypospolitej. Kwas chlebowy był szczególnie popularny we wschodniej części Polski. Jednak w wyniku II wojny światowej, która doprowadziła do upadku wielu przedwojennych przedsiębiorstw i znacznej części polskiego przemysłu, popularność kwasu chlebowego w okresie powojennym znacząco spadła. W XX wieku napój ten stopniowo tracił na popularności, co wiązało się z wprowadzeniem na polski rynek napojów bezalkoholowych oraz wód gazowanych produkowanych na masową skalę. Na początku XXI wieku kwas chlebowy przeżył w Polsce renesans, wynikający ze wzrostu zainteresowania zdrowym odżywianiem, naturalnymi produktami oraz tradycją.
KK>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz